Kinderboeken op school: een Tilburgse klas leest weer graag

Wat er op deze school veranderde

Op 9 september 2026 schreef het Brabants Dagblad over een kleine school in Tilburg waar lezen weer iets is om voor op te blijven. Trinity, 10 jaar en in groep 7 op Kindercampus Oculus, zegt dat ze nu boeken tegenkomt waarvan ze niet wist dat ze bestonden. Haar moeder moet ’s avonds zeggen dat het tijd is om te slapen. Zij wil liever doorlezen.

Dat is een ander geluid dan de landelijke leescijfers van deze week. In het stuk over de nieuwe PISA-cijfers staat dat 39 procent van de Nederlandse 15-jarigen het basisniveau lezen niet haalt. Die meting gaat over een grote groep jongeren. Dit verhaal gaat over één basisschool, en over wat daar in de klas gebeurt.

Kindercampus Oculus is vorig schooljaar begonnen met de methode Taalklasse, in groep 4 tot en met 8. De school telt 94 leerlingen. In de schoolgids staat dezelfde lijn: vanaf groep 4 gebruiken ze de leerlijn Lezen en Schrijven van Taalklasse voor begrijpend lezen en voortgezet technisch lezen, samen met schrijven, spreken, luisteren en woordenschat. Per schooljaar zijn er vier thema’s, elk acht weken.

Losse lessen taal, lezen en woordenschat zijn daarmee voorbij. Voorheen gebruikte de school aparte methodes: een voor technisch lezen, een voor spelling en een voor begrijpend lezen. Nu lopen die onderdelen door elkaar, met kinderboeken en andere rijke teksten. Taalklasse zegt zelf dat er per leerjaar meer dan zestig kinderboeken de basis vormen, om voor te lezen en zelf te lezen. Het Brabants Dagblad schrijft dat de methode inmiddels op honderd scholen in Nederland wordt gebruikt, onder meer in Waalwijk en Best.

Wat de kinderen er zelf over zeggen

Het leukste aan het verhaal is niet de methodenaam. Het is dat kinderen weer een boek willen uitzoeken dat bij hen past. Klasgenoot Evi, ook 10, zegt in de krant dat ze vroeger vooral las wat iedereen las. Nu leert ze genoeg boeken kennen om te merken wat zij zelf leuk vindt. Ze zegt dat haar niveau omhoog is gegaan, en dat ze al op het niveau van groep 8 zit. Dat is haar eigen ervaring, geen landelijke toets.

Esmee, eveneens 10 en in groep 7, noemt een schrijfopdracht waarbij ze iemand koos die ze kende, en in het verhaal iets magisch moest laten gebeuren. Ze dook daar helemaal in, zegt ze. Lezen en schrijven zitten hier dus niet in een apart werkboekje dat je afvinkt.

De school ziet ook cijfers. Tegen de krant zegt ze dat het taalniveau jarenlang een beetje daalde, en dat er nu een significante toename is. 77 procent van de leerlingen zit nu op streefniveau 2F. Daarmee zit de school volgens diezelfde uitspraak 5 procent boven het landelijke gemiddelde. Dat is wat de school zelf ziet en vertelt. Het is geen onderzoek naar alle scholen die deze methode gebruiken, en geen bewijs dat elke klas hetzelfde resultaat haalt.

Driessen, die op de school over de lessen vertelt, zegt dat de voorbereiding tijd kost. Hoe meer je erin steekt, hoe meer je eruit haalt. Het eerste jaar was voor veel leerkrachten bikkelen. Nu vinden veel van hen de lessen leuker. Ook dat is een observatie van de school, geen reclamezin om over te nemen als feit voor heel Nederland.

Wat ouders hier wel uit kunnen halen

Voor ouders is dit geen oproep om morgen van school te wisselen. Het is een voorbeeld van iets simpels dat wel beweegt: echte boeken in de les, een thema dat een paar weken blijft, en kinderen die mogen kiezen wat ze zelf lezen. Dat past bij de nieuwe kerndoelen, waarin scholen meer met jeugdliteratuur en een vaste leesroutine werken. Wat die doelen voor ouders betekenen, staat in het stuk over nieuwe kerndoelen taal en rekenen.

Je kunt er op een ouderavond gewoon naar vragen. Welke boeken liggen er in de klas? Leest de leerkracht voor? Mogen kinderen zelf een boek kiezen, of alleen een tekst uit de methode? Als het antwoord “we hebben een kastenplank, maar die staat nog dicht” is, weet je al iets. Een kleine school met 94 leerlingen is niet hetzelfde als een grote school met veel groepen. Wat wel overal kan: een plank met boeken die kinderen mogen pakken, en tijd om te lezen die niet de eerste les is die wegvalt.

Thuis hoeft het geen lesuur te worden. Het Tilburgse verhaal begint bij een kind dat niet naar bed wil omdat het boek nog niet uit is. Dat herken je, of niet. Een boek dat bij de smaak van je kind past, werkt vaker dan een boek dat “goed voor het niveau” is. De bibliotheek of de schoolbieb is daar een gewone volgende stap. En als een tekst op school vastloopt, blijft de leerkracht de eerste die het dossier kent.

Een school lost de landelijke leescijfers niet op. Wel laat ze zien dat leesplezier geen zachte extra is naast echt leren. Op Oculus zitten die twee in dezelfde les. Dat is een vrolijk bericht, en het blijft binnen wat de school en de krant hebben laten zien.