Parco Nazionale d'Abruzzo met kinderen: beer en gems

Op de hoge weiden van de Camosciara leeft de Apennijnengems. Het Parco Nazionale d'Abruzzo, Lazio e Molise noemt haar Rupicapra pyrenaica ornata. De hoorns en de wintervacht verschillen van die van de gems in de Alpen. Ze graast op de hoogste massieven: de Camosciara, de Monte Meta, de Mainarde, de Monte Amaro, de Monte Marsicano en de bergen rond de Val Canneto. In de winter, bij veel sneeuw, zakt ze het bos in. In mei krijgt een vrouwtje één jong. Het park vraagt om stil te blijven als je er een ziet, zodat ze niet wegvlucht. Door de bescherming is de soort behouden en later opnieuw uitgezet in andere beschermde gebieden van de Apennijnen.

De orso bruno marsicano is het symbool, een ondersoort die genetisch afwijkt van de beren in de Alpen en alleen in Midden-Italië voorkomt. Een volwassen man weegt volgens het park zo’n 140 tot 210 kilo en wordt 150 tot 180 centimeter lang. Ongeveer tachtig procent van het menu is plantaardig. In februari worden één tot drie jongen geboren, lichter dan 500 gram. Genetische tellingen schatten ongeveer vijftig beren in het park en de zone eromheen, met een band van 45 tot 69. Het park beschrijft de beer als een dier van rustige plekken.

De wolf van de Apennijnen leeft alleen of in een kleine roedel. Hij is vooral ’s nachts onderweg. Overdag zit hij in de ruigste hoeken. Wat je eerder vindt dan het dier, zijn uitwerpselen en sporen. Die lijken op de prenten van een grote hond en liggen op één lijn. Een vrouwtje krijgt in het voorjaar twee tot zes jongen. Het gehuil markeert het territorium en roept de anderen.