Murgia Materana met kinderen: de kloof en rotskerken

Aan de overkant van het water staan de grotwoningen van de Sassi in de kalkwand. De Gravina di Matera is een kloof van ongeveer twintig kilometer. Het Parco della Murgia Materana — voluit het Parco Archeologico Storico Naturale delle Chiese Rupestri del Materano — volgt die snede tot voorbij Montescaglioso, waar de beek in de Bradano uitkomt. De kant van de stad is bebouwd. De andere kant, onbewoond, is een kalkblok van ongeveer 8000 hectare. Dicht bij Matera is dat plateau kaal. Verderop staat mediterrane begroeiing, met de sporen van mensen ertussen: rotskerken, neolithische dorpen, jazzi voor het vee, en de tufgroeven waaruit het bouwmateriaal van de Sassi kwam.

Het park telt ongeveer honderdvijftig chiese rupestri, cultusplaatsen in de rots van de vroege middeleeuwen tot de negentiende eeuw. Op de lijst van het park staan onder meer de Madonna di Monteverde, de Santa Maria della Palomba en de Madonna delle Tre Porte. Het waren kloosters, heiligdommen en oude parochies, verspreid met de bewoning mee. De rots zelf is calcareniet, zacht genoeg om een natuurlijke grot later met de hand te vergroten tot kamer, venster of kerk.

Over de kloof jaagt de kleine torenvalk, de falco grillaio. Het park heeft hem als symbool gekozen. Hij nestelt onder daken van verlaten huizen in de Sassi en onder de pannen van de benedictijnenabdij van Montescaglioso. De aasgier, de kleinste gier van Europa, volgt de kuddes op het plateau. Op de grond vind je eerder de zwart-witte stekels van een stekelvarken dan het dier zelf. Het eet wortels, vruchten en jonge bast, en het loopt vooral ’s nachts.